نیمه تاریک روشنایی

nimeye-tarik — Thu, 05 Jun 2008 19:58:51 GMT

.... بخواب هلیا دیر است، دود دیدگانت را آزار میدهد. دیگر انگار هیچ کس بخار پنجرهات را پاک نخواهد کرد. دیگر هیچ کس از خیابان خالیِ کنارِ خانه تو نخواهد گذشت.

هلیا بدان که من دیگر به سوی تو بازنخواهم گشت. بیدار مینشینی تا انتظار، پشیمانی بیافریند.....

دیر است برای بازگشتن، برای خواندن تصنیفهای کوچه و بازار

برای بوئیدن کودکانه گلها.....

هلیا برای خندیدن، فرصتی ست بیحصار و گریزا.

آیا هنوز میانگاری که من از پای پنجرهات خواهم گذشت؟

به بزرگیِ نگاهت، هیچگاه گرمیِ حضورت و شکوه آن چَشمها را در گذرِ این سالها که از کودکیِ دورم میآیند را از یاد نبردهام. و هرگاه که به درون چشمانت به روی دیوارِ اتاقم زل میزنم، انسانیت و شرافت یک مرد در ذهنم عمیقتر نقش میپذیرد.

از این پس پنجره اتاقم همچون گذشته بازخواهد ماند و هرلحظه شنیدن صدای قدمهات را از بالای پنجره بانتظار خواهم نشست، حتی اگر تو دیگر به سوی من بازنگردی....

نادرخان عزیز روحت شاد.

nimeye-tarik — Thu, 22 May 2008 07:17:48 GMT

سريع گفتم: من آدم مواجی نیستم، گفت چی؟ گفتم من آدم مواجی نیستم، پرسید: کی گفته؟ گفتم شما، گفت به کی؟ جوابش رو دادم، شاید انتظار حرفم رو نداشت و با سوال و جوابهاش میخواست حرفهاش رو توی دهنش جمع و جور کنه. با کنایه و نیشخند گفت: تو یک آدم خشک هستی، اصلا هم موجدار و خیس نیستی!

گفتم: برام جالبه که بدونم از روی چه چیزی به این نتیجه در مورد من رسیدید!

ادام رو در آورد و بعد کمی جدی شد...کمی حرف زدیم.

این آدم من رو آروم میکنه گرچه گاهی جلوش دست و پام رو گم میکنم، واقعا قدرت این رو داره که از ته چشم آدمها نه همه چیز رو ولی داستان اصلیشون رو بخونه .

میگفت: آدمهایی که چال دارند مهربونند، آدمها دوست دارن که با اونا ارتباط برقرار کنند، با حرفاش ته دلم رو قلقلک داد. بعد از اعتماد به نفس من گفت و از چیزهای دوری در گذشته که الان تو زندگی من داره اثر میذاره. از ارتباط گفت و از محبتی که آدم باید بدون چشمداشت به همه بکنه تا انرژی روزانهش رو تامین کنه. گفت که بارها به تو فکر کردم و اینکه اساس بیشتر حرفهات رو "نه" بنا شده، از نگاه مثبت حرف زد و چیزهایی که دیگه نمیشنیدم، چونهم شروع کرد به لرزشی خفیف و بعد لبهام، نگاهش رو دیدم که از چشمهام به روی لبهام افتاد، بعد سرازیر شد قطره اول از چشم راستم و بعدی با کمی تاخیر از دیگری، سرم رو پایین انداختم....بلند شد، جعبه دستمال را از کنارم برداشت و گرفت جلوی دستهام که حالا جلوی دهانم رو پوشونده بود، عذرخواهی کرد و گفت که نمیخواسته ایجاد تنش کنه، اما من راضی بودم، سعی کردم سریع به حالت عادی برگردم؛ در هرصورت جای مناسبی نبود برای ادامه چنین وضعیتی و همین که در آن مکان وقتی گذاشته بود برای من و درِ اتاق را بسته بود تا راحت تر حرف بزنم به دنیایی میارزید.

بیرون که زدم غروب شده بود، یک غروب بهاری و همین کافی بود تا آن کوچه دراز را و بخشی از خیابان شریعتی را قدم بزنم و فکر کنم.

غروب همان روز بهاری

nimeye-tarik — Fri, 16 May 2008 16:38:35 GMT

امروز صبح؛ تمام سختیهای دیروزِ سیاه را میاِن آنهمه صندلیِ فلزی، چهره تورا میان آدمهایت، صورتهاتان را میان فلاشهای دوربین، حجم انبوِه آن کاغذها و چهره آدمهایی که حالا غریبه تر از هر غریبهای به من لبخند میزدند را، سرگیجه و لرزش دستهایم را، غم و اندوه این همه سال را و دیروز را که خوشحالیات را بی من جشن گرفتی؛ روی لبانم تبخال میزنم....

همان روز سياه

nimeye-tarik — Thu, 08 May 2008 06:54:18 GMT

باید انقدر از این روزهایی که شبیه آدمیزاد هستم بنویسم تا در رورزهایی که احوالم به تنها چیزی که شباهت ندارد احوال آدمیزاد است، یادم باشد "من" روزهای خوب هم داشته ام.

روزهایی که شبیه آدم نیستم یعنی همان روزهایی که صبح با دردی در ته وجودت از خواب بیدار می شوی و از سختیِ روزی که در پیش داری چندبار محکم بالش را روی صورتت فشار می دهی تا اثر برجستگی های صورتت در بالش فرو رود و آنقدر در ملحفهها بچرخی و بغلتی که ملافه ها هم کلافه شوند. روزهایی که آرزویت شب شدن باشد که دستِ کم در خواب چندساعتی را مجبور نباشی فکر کنی و فکرت تعطیل شود.

روزهایی که همه را کلافه کنی با قیافهات که شبیه سیبزمینی پلاسیده شده و خیلی سخت است که کسی حوصله یک سیب زمینی چروک را نداشته باشد حتی برای یک لحظه، آخر توقعی هم نیست قیافه خودشان را نمیبینندکه در وقتی سردرگماند و کلافه شبیه گوجه فرنگی لهیده میشوند و فکر میکنند خیلی هم خوش تیپ هستند و همه باید با لبخندهای گشاد مدام بگویند: عجب توت فرنگی هیجان انگیزی!

شبهایی که باید سرت را بکنی زیر بالش و مدام قورت دهی بغضت را و گلودرد بیچارهات کند تا صبح بابتِ آنهمه بغضِ فروخورده و صبح با یک جفت چشم اندازه دوتا نخودو پفی دورتادورش، جذابتر از همیشه، بیدار شوی.

روزهایی که حضورِ هیچ چیز خوبت نمیکند نه کتاب، نه موزیک نه گپی و گفتی و نه حتی نوشتن، اگر هم که تنها باشی باید از گرسنگی بمیری چون حوصلهای برای غذا درست کردن هم نداری!

روزهایی که چیزی مثل سوزن هرلحظه فرو میرود در مغزت و چیزی یا کسی یا جایی را یادآوری میکند و بارِ اندوه را دهچندان.

اما این روزها به طرز عجیبی راحت از رختخواب بلند میشوم، انگیزه هم به اندازه کافی برای انجام کارها هست؛ مطالعه، نوشتن، گوش دادن، گردش، غذا پختن هم لذت بخش است، حتی انجام کارهای پایان نامه!

شکر

nimeye-tarik — Sun, 04 May 2008 07:33:39 GMT

ازدحام یک روز شلوغ را در درونم مزمزه میکنم.

و در انتهای این روز شلوغ به قصر پادشاه کتابها میروم، قصر پادشاه کتابها پر از کتاب است و من همانطور که میان معماری قصر، خودم را گم میکنم و انگشتانم را روی کتابها به جستجوی مثلا عنوانی خاص حرکت میدهم، پنهانی از زیر چشمانم دنبال یک جفت چشم میگردم؛ چشمان پادشاه کتابها. چشمانش را حس میکنم و میبینم که تا متوجه حضورم میشود، برای رسیدگی به اموالش به سراغ کتابهای نزدیک من میآید و آن موقع است که چشمهای مضطربِ من به جفت چشمهای آرامِ او میخورد و سلامِ خندانی که آهنگِ این برخورد است تمامِ معماریِ این قصرِ کوچک را پر میکند.

از قصرِ کتاب بیرون میزنم و با نوای پرشور حادثه، سرمست، بقیه کرایه تاکسی را نمیگیرم و ادامه راه را ایستگاه اتوبوس سوت زنان با کتابم قدم میزنم.

nimeye-tarik — Fri, 25 Apr 2008 16:46:53 GMT

با شعف در لابهلای شکافها و شیارهای مغزم به دنبال لحظهای جامانده در زمانهای دور میگردم؛ عطر میوه کاج در آن سالها شاید، سیاهخاطراتی از آب و استخر و خوابهای آشفتهای از آب که هنوز شبهایم را با کابوساش زخم میزند، دلهره نگاهم از نگاهی که یخ زد و رفت آن سالها و همان وقتها گم شد، حضور دستانی در دستهای کوچکم که هیچگاه نه دستانم را و نه قلبم را گرم نکردند، طعم گسِِ قهوه در فنجانهای کوچک و فالهایی که ته فنجان خشک میشوند وهیچ کدام شبیه آنچه باید باشد نیست، صدای انگشتهایی که جایشان فرورفته در تنم و گاهگاهی اثرشان ورم میکند و بوی انگشتها میپیچد توی بینیام و بیرون نمیرود حتی با عطر یک لیوان چای ریشه نعنا.... و امروزی که حس عجیبی دارد از تنهاییِ لذت بخشی که شبیه هیچ زمانِ دیگری نیست و پشتش ترسی است از نگرانی تمام شدن و فردایی که تمام وزنش حجم علامتسوالهای بدون سوال و جوابی ست که مثل وزنهای بر دوشم سنگینی میکند.

nimeye-tarik — Mon, 21 Apr 2008 12:43:18 GMT

دلت رازده ام

وهرچه چايت را به هم ميزنم شيرين نميشود

شيرين نميشوم!

من که خوب ميدانم

تو هيچ وقت فرهاد نبوده اي!

فرزانه ابراهيمي

nimeye-tarik — Tue, 08 Apr 2008 16:07:53 GMT

روزها میشود که نشستهام و فقط به گذر حوادث نگاه میکنم

شبیه یک تکه شیشه شکل نیافته که شاید هنوز شفافیتش را نگه داشته اما سخت است و نازیبا شدهام.

نظر خاصی در مورد آدمها ندارم، فقط نگاهشان میکنم، ارزشها و معنیها دیگر حضوری ندارند،

سخت به اشیا پناه بردم؛ بافت زبرِ یک فنجان سفالی، پرزهای یک شالگردنِ دست بافت، برقِ النگوهای آویزان بر مچهای نحیفم، سنگ انگشترانی که انگشتانم را جذابتر نشان میدهند و جنس حروفِ درهم آغشته یک صفحه کتاب که حسی فرازمینی را در گوشم زمزمه میکند...اینها تمامِ آن چیزی ست که این روزها را در خود حبس کرده.

شاید احساس نزدیکی با اشیا هست كه حضور انسانها را در كنارم از ياد ميبرد، بیتفاوت نگاه میکنم به مردمکانِی که سخت دوستش میدارم و با ترحم نگاهم را میدوزم به اشتیاقِ دستانِ یخزدهاي که روزگاری گُر میگرفتند...

و هیچ چیز سختتر از آن نیست که بخواهی و نتوانی و سختتر، آن است که خواستن را نتوانی.

هنوز شامهام کار میکند، بوی باران شهوت را در تنم صدا میزند.

اما صدایم تا چندروز دیگر قطعا از کار خواهد ایستاد؛ وقتی حرف نزنیم با احساساتمان و با عاطفهای که در لهجهمان پنهان است نوازشگر لهجه دوست نباشیم، بدون شک صدایمان را از دست خواهیم داد.

با هیبتی شیشهای بر تلِ نامطمئنی ایستادهام که تا کنون با چُنین اطمینانی برجایی نایستاده بودم. ایستادهام در برابرِاین زمان و لحظات که حتی به سختی هم نمیگذرند دیگر، تا آسوده شکنجه این جسمِ بی روح را نظاره کنند.

nimeye-tarik — Wed, 02 Apr 2008 08:16:31 GMT

همیشه میگفتم اگر که چیزی را بخواهی غیرممکن است بدست نیاریش و این تنها غیرممکن است که غیر ممکن است اما حالا پس از رفتن راهی که حتی اینگونه به عاقبتش فکر نمیکردم بهراحتی میپذیرم که در این مورد خاص (و شاید مواردی مشابه که من تجربه نکردمشان) خیلی چیزها را نمیتوان از آنِ خود کرد، نمی توانی بدست آوریش و تنها میشود چالشان کرد گوشه یک قلبی که حتما حالا دیگر فقط بوی زخم میدهد، یک ورم دردناک که هرروز کبودیاش بیشتر میشود، چون حالا جز تو دیگری ی هم هست که با خواستن یا نخواستن او جواب معادله، دیگر خواهد شد، و زمانی که او در معادله دست ببرد حتی به اندازه کم و زیاد کردن یک واحد، دیگر نمیشود محبت را تکدی کرد از چشمانی که دیگر هیچ چیز در آنها نیست.

حتی اگر تورا گناهکار خواندند برای رفع سوتفاهم و مبرا کردن خودت از تفکر اشتباهشان بازهم نخواهی توانست حتی یک بارِ دیگر در آن چشمان بیروح زل بزنی، اندوهگین نباشی و حرفهایی را بشنوی که بوی خلاص شدن میدهد، نه بوی تلاش برای ماندن، نه بوی محبت، بوی دیگری را میدهد ....

نوروز87

nimeye-tarik — Fri, 21 Mar 2008 10:19:03 GMT

سالِ امسال که تحویل میشود، صورتی از من است کنار سفره که روی دستهای قفل شده آرام نشسته و ناباورانه به آیینهء بیسینی نگاه میکند که تنها سهم سفرهء امسال از هفت سینِ اش است.

سیاه میشود همه سفیدیهای نه خیلی دور و نه خیلی سختی که به آسانی و همین نزدیکیها برای تو و خودم ساخته بودم.

آیینهای دیگر را پشت سرم میگذارم تا کبودی خاطراتِ لگدمال شده را و حسِ نداشتهات را و زخمهای بازشده این دلِ ساده را در ابدیتی بینهایت ضرب کنم......

20اسفند86