دلت رازده ام

وهرچه چايت را به هم ميزنم شيرين نميشود

شيرين نميشوم!

من که خوب ميدانم

تو هيچ وقت فرهاد نبوده اي!

فرزانه ابراهيمي

وقتی برسی به چاه ولی صدایی دیگر نباشد که بریزی ته آن همه سیاهی

وقتی خرافات بشود وصله جانت

وقتی تو بشوی وصله جان دیگری

وقتی حرمت بین دیگر و دیگری با دست­های خودشان دفن شود زیر خاک داغ فتنهء زمین

وقتی خم بشوی در چاه تا نیم­تنه و بوی غلیظ کسالت بزند توی صورتت

و ته­مانده لکه­های صداقت و معصومیتت را بالا بیاوری در چاه

وقتی دیگر شوق و اندوه  را با آستین لباست نتوانی پاک کنی

وقتی مُسکنِ تلخیِ این روزها بشود فراموشی و انکار

وقتی که دیگر حتی از ماه هم پنهان کنی و تا می­بینی­اش رویت را برگردانی یا شالت را جلو عقب کنی و یا با آدم­های غریبه اشتباهی احوالپرسی کنی

وقتی حالت به­هم بخورد از همه کسانی که طبق عادت می­پرسند: چه خبر؟

وقتی حالت به­هم بخورد از همه آنهایی که فکر می­کنند تو شاد و آرامی و مدام دستور می­دهند؛نمی­دانند که دراز کشیدی روی تخت و می­خواهی آسوده به راحت­ترین راهِ   " نیستی" فکر کنی

وقتی حالت به­هم بخورد از همه آنهایی که با چهره­ای مریم­گونه نجابتشان را بسیار هولناک و سیاه لبخند  می­زنند

وقتی حالت به­هم بخورد از همه آنها که با لبخندهای گشاد، روز خوبی را برای یکدیگر آرزو می­کنند

وقتی متنفر باشی از همه آنهایی که هنوز هم فکر می­کنند آدم­های خوب روی کره زمین راه می­روند

وقتی مثل احمق­ها با یک لبخند یخ­زده باید بنشینی روبروی کسی که می­گوید دوستت دارد و تو هم بخواهی که ... اما نفست دیگر بالا نیاید و نداني چه بگويي

وقتی "دوستت دارم" را باید چال کرد و با پِهن رویش را محکم پوشاند تا بوی تندِ فریب لایه ازن را سوراخ­تر نکند!....

وقتی انسانیت را باید از گوشش روی بند رخت کنار لباس­های زیر آویزان کرد...

وقتی حسادت با موهای سرت هر روز بلند و بلندتر می­شود...

وقتی با زبان خودمان و با دست­هایمان نیز، تجاوز می­کنیم به صداقت...

وقتی حتی پائیز هم دروغ می­گوید و برگ­هایش سبز می­ماند....

عشق­های از دست رفته

آوازهایی غم­انگیزند

دهان را تلخ می­کنند

و تلخ می­کنند جهان را

و جهان

به باغ لیمو می­ماند

بعد از این خواب­هاب پاره شده.

رسول یونان

حالم بد است

دیوارها

تعادل شان را

از دست داده اند

حافظ موسوی