سکوت می­شوم

               در فاصله این عقربه­ها، که کم می­شود و زیاد می­شود و کم می­شود و دوباره....

و در این تکرار تجربه، بارها تو نمی­آیی

جغد که می­آید پشت پنجره

دستم را پر از آب کنارش میگیرم تا تشنگی این همه سال را در

تعبیر شومی­اش آواز سر دهد

بفرما می­زنم

می­گوید چای را تازه و داغ داغ می­خورد

قهر می­کند

صدایش می­زنم

می­گوید صدایت شبیه صدای مادر خدابیامرزم خش دارد

تو هم سیگار می­کشی؟

از انگشتانت فهمیدم که چون نخ کاموا آویزان مانده از کنار ران­هایت

دستم را لای پرهایش می­کشم و بعد هو می­کنم درِ گوشش

می­گوید من گوش ندارم

با ایما و اشاره به او می­فهمانم که این صدای مترو ست که از زیر اتاق من رد می­شود و داستانِ هزار و یکشب می­گوید

می­گوید شبِ زیگورات، سرخ است و جغدها آنجا شیهه سبز می­کشند

اما سیگار نه!

می­گویم شکر میان سیاهیِ چشم­هات که حواس برای آدم نمی­گذارد، بگذار تا سحر کمی صدایت بزنم...

ریاست محترمِ....

احتراما....خوانده....سند....جهتِ.... مطالبه......

بچه­ها.....فوق و رسیدگی....دائم....

تقدیم.....

منضمات دادخواست....مطالبه..... خواهان.....دفتر رسمی.....

تاریخ ثبت.....نوع....خلع .....وکیل رسمی.....شروط

ابرا....درآمد.....مهریه.....سردفتر.....بخشیدم

"نزد ما هیچ چیزی­که خداوند آن­را مباح شناخته باشد ناخوش­آیندتر از طلاق نیست"

شرح طلاق را خواندم، راضی هستم و اعتراضی ندارم

                  امضا

کلماتت استوار باد چونان که قدم هایت

کلمه در دهان تو شکل می­گیرد و مِهر می­تپد در این حفره کوچک

دستانت ترانه می­سراید و دستانم ایمِن می­شود در نگاه سرانگشتانت

کوله­بارت را ببند؛ آماده باش تا صبح پیش از آن­که با اشارت دهانم خورشید بیدار شود، لبانت حصاری شود به دور انگشتانم

                      و انگشتانم گم ­شود در حجم دستانت که مدام می­خواند، می­خواند و می­خواند

پنجره را که می­گشایم صدایت به درون می­افتد، قاب را پراز واژه می­کنی و می­نشینی روی عکس من که تمام قاب را پر کرده

                                                                                                                جز گوشه­ای خالی را که حالا جای توست، تنها جای صدای تو....

                                                                                                                                                                 _25آذر86

یقین زائیده می­شود اینگونه

جوانه می­زند گیاه صبر

و شکل می­گیرد چنین سیال و نرم در حرکت کند تاریخ

و اکنون آغاز بیداری ست

بیداری شگفت

حضور تو که می­پیچد در ذهن من

چونان بوسه­ای رها شده در خلا

و خلا پر می­شود از خواب و خیال

و خیال شکل می­گیرد ازآنچه از دستانم  سرریز می­شود

و دستانم صدای بازوانت را لمس خواهد کرد و

خواهد نشست میان خاطره­ای تا از آن خاطره­ای بسازد در بستر زمان

سرما زیر پتو مچاله­ات کرده

هولِ راه رفتن در سرما و زیرِ چتر بودن

یک دستت به چتر آویزان است و کیف به دست دیگرت آویزان

......

کاپشن پشمی­ام را دوست ندارم؛ به چترم نمی­آید و خیلی هم سنگین است

؛ نه به سنگینی ابرهایی که از آسمان می­بارند

         به سنگینی گرفتگی­شان

                    دلم زیاد فشرده می­شود، تنگ می­شود، می­گیرد

می­گویم:عجب هوایی! و چه­قدر لذت می­برم زیاد....خیلی......بیشتر

صدای پوزخندش را از ته ته ته جلوی بدنم می­شنوم

          فکر می­کردم مثل بچه­هاست، اما نیست و گول این حرف­ها را هم نمی­خورد

پس بیشتر فشرده می­شود تنگ می­شود، می­گیرد، له می­شود زیر این همه ابر در این همه خیابان که انگار همه کوچه­هایش با او و همه آدم­هایش با کوچه­هایش و همه چراغ­های قرمزها با آدم­ها و همه خط­کشی­ها با چراغ­ها و همه کفش­ها با خط­کشی­ها و همه جوراب­ها با کفش­ها قهرند...

بوی کاغذ و بطالت جاری شده بر سطرهایش وبوی  برگ­های خشک پائیز که شاید رازی را با خود برزمین چرک بریزند

پائیزی که سه فصل در انتظار آن زانوانم را در سینه می­فشارم وقتی دستان تو دیگر گرم نمی­کند حتی خودت را و حتی دیگری را..

می­روم با تو تا دور از امروز اتراق کنم

امروز که فردای دیروزِ این شهرِ بی­برکت است

گویی خدایان اين شهرنفس نمی­کشند دیگر

شاید که مرده اند و همه­مان نیز

سیاه­تر که می­شوم؛ هم­رنگِ این مردمان و به بوی نجاست عادت می­کنم،

                                                             راحت در آغوشت به خواب می­روم۰

در آغوش تو که حالا نفس نمی­کشی دیگر

تو که خدایان به سرت قسم می­خوردند شاید دیروزهای دور۰

بایستید پشت خط

سر و صدا نکنید

به افتخار خدایان هورا می­کشیم:

معجزه! معجزه!             

به سختی بالا می­آید از سینه هوایی که فرو می­برم

می­خوابم تا فراموش کنم بیهودگی روزها را و حالا بیهودگی چون پفی بر صورتم مهر می­زند

بیهودگی درست زمانی عارض می­شود که سنگینی کارهای نکرده، راه هوای فرورفته را بسته

کشیده می­شود چیزی بر پوستم در آن­ گاهِ تاریک و حادثه­ای جاری می­شود در تمام تنم

و بعد کشیده می­شود بر صورتم و صدایی که مرا می­خواند و

 منی که پاسخ نمی­دهم در آن گاهِ عجیب

و حالا همان است که دوباره کشیده می­شود اینگونه محکم بر تن و لهیدگی است که بر جا می­ماند بر اندام کرخم

اما نه آن صدا هست و آن شب بیگانه و نه آن صبح بعد از شب که مثل کلافی پوسیده، تارهایش گلویم را در نیم­سایه­ای از کبودی رها نمی­کند

امروز که هرآنچه می­آید بالا دیگر فرو نمی­رود یا به سختی..

امروز که روز درنگ ناتمام خاطره است...

که حالا مثل همیشۀ عفونت­های  ذهن باید بنشینم روی این تخت و این کتاب لعنتی که شروع نشده تمام نمی­شود

کتاب آئین نامه ...آئین حرف زدن و فکر کردن و زیستن در این باتلاق عفونی را به یاد نمی­آورم پس چگونه از بر کنم آئین چرخش و توقف و حق تقدم، احتیاط و پارک کردن را...

ساعت­هاست که این کتاب مانده زیر این کاغذ ، کاغذی که تحمل می­کند وزن بیهودگی­های روزهای تنها را

این کاغذ از بر نکرده مانده، و غم هوایی که فرو نمی­رود و خفه­ام می­کند

و حالا فردای آن روز که نمی دانم چگونه چشمانم را باز کنم تا چگونه بیفتد در چشمان دیشبمان

که حالا فرو می­دهی نفس­هایت را راحت­تر از سالی که گذشت و مال من مانده پشت سیبک گلو

صبح، ظهر، بعدازظهر، عصر، غروب، شب، بیداری، بی­خوابی که راحت می­گذرد حالا برای من هم شاید

گاهی این مریضی مثل مرضی می­افتد در جانم و من هم می­افتم در جان این تخت

که مجبورم می­کنی دستت را بگیرم از زیر حجمی از لباس که پنهانشان کردیم و نمی­دانی این اصرار، روزهای خوشی را نخواهد آورد

که حالم خوب نبود یک­سالی که گذشت برای تو و گذشت یا نگذشت برای من

که حتی شیرجه وسط استخر وحشت و مرگ، آسان­تر بود از خوردن صبحانه ­ای که آن­روز صبحِ پس از آن شب با ولع خوردید تو و دوستانت و من از کنار پنجره طعم گس آن صبح غریب را مزه مزه کردم

کاش اصرارت نبود و کاش نبود سادگی من که گاه اصرار می­کنیم تا فراموش کنیم و تو فراموش کردی آن­چه را که نمی­خواستی با ابزاری به نام من  و وقتی فراموش کردی یادت آمد که کاش اصرار نمی­کردی شاید....

لبخندزدن را یاد گرفته ام اما معجزه کردن را هنوز نه

لبخندهای من در تو اثر نمی کند، باید معجزه را هم یاد بگیرم

برشی از زمان با طعم گس خیال

چیزی که هربار فرومی­برم از زبان کوچک تا ته ته جایی که باید برسد را می­خراشد و پایین می­رود

و مسیر را در طعم سیاه خون می­غلتاند

دهانم را می­بندم تا بوی گرم خون از منافذ سیاه دندان­ها راه نیابد

دهان لبریز است از خون و توان پایداری نیست

                                            باز می­شود

                                                من می­مانم و برشی از زمان با طعم گس خون

زخم التیام یافته و التهاب سوزناک فرونشستهً نگاه­ها و حرف­ها و آزردگی­ها

شدم شبیه خودم مثل دورها

حرف­های زیرلبی و پچ پچه­های همیشگی

دوباره آماده ام برای عبور از گذرهای رفته و

                                       زیرگذرهای نرفته و

                                          روگذرهای همیشه

و دوباره شنیدن سکوت فاصله همه چیز

-فاصله نرده­ها، آدم­ها، صداها، درخت­ها، ابرها، ماشین­ها و.....

لبخندت پاسخی است به

گذر دشوارم از پیچ­های تند این ماه­ها

و

نیمه حرکت لب­هایت

بی­صدا راه می­یابد به نیمه تاریکم که یادگاری است از رنج­های بی­امان و ناخواسته ماه­ها

دهانم طعم خاک تمام روزهای رفته و غبار تمام روزهای نیامده را گرفته

زبری سطح پوسیده خاطرات پشت سرم و خاطرات نیامده دستانم را می­خراشد

خاک­ها را از دهانم پاک می­کنم، خون دست­ها جایگزین غبار می­شود

سعی می­کنم در گوشه­ای از ذهنم خاک­های خون­آلود را بالا بیاورم

                     اما تمامش به صورتم می­پاشد

                     و دوباره پر می­شوم از خاطرات روزها و ماه­ها و شاید سال­ها..

سید رضا سیدحسینی