مثل اینکه بالاخره باید یه چیزی گفت، اگرچه شروع خیلی دلچسبی نداره امسال و ناشکری نمی کنم اما اون چیزی نشد که باید می­شد(شاید هم باید همین می­شد)، دیگه تا چی پیش بیاد و هرچی خیر و صلاح جوونا باشه!!!!

سال نو مبارک

سکوت می­شوم

               در فاصله این عقربه­ها، که کم می­شود و زیاد می­شود و کم می­شود و دوباره....

و در این تکرار تجربه، بارها تو نمی­آیی

با کنف­های رشته رشته سبدهای گل و مرغ، دستم را زخم می­زنم

رشته­ رشته می­شود رگ­های پاره پاره شده سرانگشتانم

ماست را که با کمی کاکوتی و نعنا و اندکی گل سرخ مخلوط کنم، مزمزه ­کنم، آن­وقت می­نشینم پشت قاب پنجره اتاق، درد را می­توانم پخش کنم با روان نویس بر کاغذهای کاهی  و صفحات را از زخم پر کنم

همه چیز را که انکار کردم، چانه را از روی دست برمی­دارم و گردن را غسل جنابت می­دهم از خونی که پاشیده است برآن، این سرانگشتان زخم خورده

صدا اگر به ­جایی نرسید، چنگ می­زنم از درون بر این تن و اگر نوایی برنخاست، نفس عمیقی  می­کشم تا دوده­های غلیظ ملال بنشیند و محکم فرو رود در تک تکِ منفذهای دستانم

دست­ها هیچ­وقت دروغ نمی­گویند

زخم­ها را که پنهان کردم زیر توده ملولیت این روزها، تنها یک لیوان سفالی چای بهار شاید چند دقیقه­ای ذهن را بفریبد و فکر نکند این ذهن معیوب

جغد که می­آید پشت پنجره

دستم را پر از آب کنارش میگیرم تا تشنگی این همه سال را در

تعبیر شومی­اش آواز سر دهد

بفرما می­زنم

می­گوید چای را تازه و داغ داغ می­خورد

قهر می­کند

صدایش می­زنم

می­گوید صدایت شبیه صدای مادر خدابیامرزم خش دارد

تو هم سیگار می­کشی؟

از انگشتانت فهمیدم که چون نخ کاموا آویزان مانده از کنار ران­هایت

دستم را لای پرهایش می­کشم و بعد هو می­کنم درِ گوشش

می­گوید من گوش ندارم

با ایما و اشاره به او می­فهمانم که این صدای مترو ست که از زیر اتاق من رد می­شود و داستانِ هزار و یکشب می­گوید

می­گوید شبِ زیگورات، سرخ است و جغدها آنجا شیهه سبز می­کشند

اما سیگار نه!

می­گویم شکر میان سیاهیِ چشم­هات که حواس برای آدم نمی­گذارد، بگذار تا سحر کمی صدایت بزنم...