نگاهم را شل می­کنم، با قدم­هایم روی زمین کشیده می­شود

و لب­هایم آویزان است از گوشه این شال که با سماجت افتاده روی سرم

تو هولناک می­خندی و من قاه قاهِ خنده­هایت را چون سه توت فرنگی داغِ وحشی میان انگشتانم مچاله می­کنم

دستان سرخ را میانِ جیبِ نداشته این لباس پائیزه پنهان می­کنم

حالا پشت به همه، بی­آنکه بفهمد کسی، انگشتِ توت فرنگی را به هیئت یک لبخند جای لبانم نقاشی می­کنم