افراط و تفریط این گذر زمان که زندگانی نام می­گیرد، شده است مایه خجلت و شگفتی نیز!

نه به سال­های نخست آن دانشگاه بی در و پیکر که هنوز سرمان از تخم بیرون نیامده بود خود را ناجیان بزرگی می­دانستیم که خداوند ما را بر این رشته نازل کرده تا برهانیم آن­را از ناپاکی­ها و داستان­های چرند این­گونه و هم در عذاب بودیم از کارهای نکرده و فکرها و ایده­های بزرگ­مان شده بود تلی از احساس دینی که داشتیم به رشته طراحی صنعتی و به هر دری می­زدیم تا یکجوری یکجایی تخلیه کنیم آن­همه انرژی­ و آن­همه فکر را که مایه مباهات بزرگان و مایه عذاب کوته­فکران بود.

و حالا نه به این زمان که این­سان افکار کوچک و ناقص و پست ایستاده­اند در برابرمان و آن­چنان ناامید به دیواره کوتاهی که ساخته­اند در برابرمان می­نگریم که می­خواهیم فراموش شود اسم­مان از تمامی گذشته­هامان و پاک شود از میان تمام اذهان و اسناد ، مدارک، پوشه­ها و لیست­های حضور و غیاب که گواه روزهای تلاشمان بوده است.

این است سهم من از ادای دین به این رشته، به دانشگاه و به جامعه...

سهم من نشستن است و خیال­بافی و فکر کردن به ابلهانه­ترین شیوه ممکن...

سهم من از چهار سال تلاش، یاوه­گویی­هایی است که که شنونده ابلهی هم حتی ندارد...

سهم من دل­خوش کردن است به روزهای نیامده ...

دل­خوش کردن به فردای یک دختر بیست و چند ساله که چهار سال نبوده است آن­جایی که من آن­گونه بودم و خواستم که باشم و چشمان زیادی شهادت آن روزها را خواهند داد...

سهم من دلخوشی است، دلخوشی به لبخندی که امروز هست و فردا نیست، فردا هست و فردایش نیست..

کاش می­شد از نو شروع کرد، شروعی تازه، اعلام رتبه­های کنکور و انتخاب واحدی دوباره اما یکسان با قبل، شروعی با تفکری نو....می­دانم که این احمقانه­ترین نوع تفکر است، تمنای بازگشت به گذشته­ای که گذشته و دیگر دیر شده است حتی برای آه و فغان و درخواست کمک...

"درخواست کمک"...چه واژه نفرت انگیزی...

عشق­های از دست رفته

آوازهایی غم­انگیزند

دهان را تلخ می­کنند

و تلخ می­کنند جهان را

و جهان

به باغ لیمو می­ماند

بعد از این خواب­هاب پاره شده.

رسول یونان

می­روم با تو تا دور از امروز اتراق کنم

امروز که فردای دیروزِ این شهرِ بی­برکت است

گویی خدایان اين شهرنفس نمی­کشند دیگر

شاید که مرده اند و همه­مان نیز

سیاه­تر که می­شوم؛ هم­رنگِ این مردمان و به بوی نجاست عادت می­کنم،

                                                             راحت در آغوشت به خواب می­روم۰

در آغوش تو که حالا نفس نمی­کشی دیگر

تو که خدایان به سرت قسم می­خوردند شاید دیروزهای دور۰

بایستید پشت خط

سر و صدا نکنید

به افتخار خدایان هورا می­کشیم:

معجزه! معجزه!             

نشستن روبروی یک دوست قدیمی روی صندلی­های حصیری و یک گپ مفصل و یک سفارش سفارشی...

حرف­هایی از جنس حرف­های چهار، پنج ساله خودمان، از آن جنس که گاهِ وقت و بي­وقت كه دلِ يكي گرفته بود يا نگرفته بود با حرف­هاي گاه تلخ، گاه شیرین، گاه گس....می­رفتیم گوشه­ای از حیاط دانشگاه می­خزیدیم با یک نسکافه یا چای کیسه­ای نامرغوب توی لیوان­های پلاستیکیِ تعاونی دانشگاه و به­جای تمام آدم­های دانشگاه از ته دل دلتنگی می­کردیم.

عجیب بود، خیلی خوب حرف­های هم را می­شنیدیم از  آن نوع که لازم نیست مدام و چندباره چیزی را بشکافی تا طرفت را به قولی شیرفهم کنی، انگار که همان چایی بعد غذا که خوردنش هم خوب نیست و از سرِ لجبازی بیشتر هم می­چسبید خودش حرف می­زد، وقتی می­رسیدم پشت شیشه بزرگ کارگاه بافتتان آماده بودی که بیایی و با چرخی در هوای رنگی کنار حوض آبی همه چیز را درست کنیم. یک مدت هم که بدجوری کتاب می­خواندیم در کتابخانه، که زمان که گذشت و به الطاف امیرکبیرِ کبیر، کتابخانه کوچک و کوچک­تر شد و فقط بهانه­ای شد برای دیدن آدم­هایی که خیلی وقت بود ندیده بودی­شان یا به عبارتی گمشان کرده بودیم، یادت می­آید! پت و مت را می­گویم و آن پسر نی­لبک زن و آن یکی از سلسله هخامنشیان....بگذریم

حالا بعد از یک ماه یا بیشتر نشستیم روبروی هم و به قول تو ده دقیقه بیشتر طول نکشید که همه اتفاق­های افتاده و نیفتاده­مان را ریختیم وسط میز.

از دانشگاه اگر دلم برای چیزی تنگ شود یکی حضور دونفره­مان است که همه جا ما را باهم می­شناختند و یکی فعالیت­های فوقِ زیادی اضافه­ای که من درگیرش بودم. راستی یادت هست آن­قدر همه را می­شناختیم و می­شناختندمان که در جابجایی مسیرهای کوتاه هم از آبدارچی تا اساتید ریز و درشت و پیر و جوان و بچه­های عجیب و غریب دانشگاه را سلام واجب بود.

حالا باز هم بعد از مدت­ها احساس می­کنم ماه­ها بود که حرف­هایی به خیسی و چسبندگی حرف­های این چند ساعت نزده بودم و نشنیده بودم.

دیشب گفتی آدم­های کوچک، آدم را کوچک می­کنند، راستش بهت حسودیم شد چون یادم رفته بود و این حرف از جنس حرف­های خودم بود. نباید بگذارم این آدم­های کوچک کوچکم کنند، گفتم باید با کسی رابطه داشت که تو را بفهمد و بخواهد بشناسد با تمام وجود و ویژگی­های خودت نه با آن­چه که از دختران تمام کوچه­ها و کافه­ها و خانه­ها می­شناسد...

نمی­دانم کاش که گاهِ دیدارمان نزدیک­تر شود...

از دست خودم بدجور عصبانیم....از این رخوت کشدار و چسبناک تابستانی که فصل را هم دیگر نمی­توان بر این سستی بهانه کرد که همیشگی شده خدای ناکرده این مرض لاعلاج ما.

 این پایان نامه هم که نمی­دانم چگونه قرار است نوشته شود شاید روزی.........

فکر رفتن از اینجا، از شهر کثیف و همه آدم­های سیاه این شهر به جایی که روی نقشه پیدایش نکنی و آن­قدر نقطه کور باشد(بدتر از اتاق من) که دیگر این موبایل هم در هیچ زاویه­ و هیچ جا و مکانی­ش آنتن ندهد و خط تلفن هم اگر نداشته باشد که چه بهتر، می­گویی این یعنی فرار، می­گویی از این کلمه خوشت نمی­آید، می­گویم فرار هم گاهی لازم است، می­گویم بیا با هم داد بزنیم که "ما می­خواهیم فرار کنیم"....

که حالا فقط دلخوشی زیبای این روزها این است که با آدم­های مختلف نشستن روی صندلی­های لهستانی کافه­های شهر سیاه را تجربه کنی و با به هوا رفتن دود سیگار آدم­های منورالفکر سعی کنی لحظاتی را تو هم به هوا بفرستی، لحظاتی که جزء تاریکی­ها نیست، جزء نیمه تاریک روشنایی ست...

چشمانم را تار می­کنم و رفت و آمد پاهایی که در حدود نرده­های آهنی مدام دور می­زنند را نگاه می­کنم، چشمانم را تنگ­ترمی­کنم، تار می­شود همه چیز، حتی تو که آن­ طرف نرده­ها روبروی من تاب می­خوری و هربار که تاب پائین می­رود، نیمی از صورتت فرو می­ریزد و تا بیایی دوباره بالا، تصویرت فراموش می­شود در ذهنم...

تردید گذشتن و نگذشتن این روزها گاهی آن­قدر عمیق است مثل خواب یا بیدار بودن که به صورتت آب بپاشی و تردید بیشتر شود و حالا مثل فیلم­ها بکوبم به صورتم اما مثل فیلم­ها از خواب بیدار نشوم.............

وقتی آن قدر سر خودت را گرم کنی که بترسی از کم آمدن این روزهای کشدار گرم و چسبناک
آن قدر که دیگر خیابان ها و پارک ها هم کم بیایند
بترسی مدام از روزی که قرار است قرار بگیرید روبروی هم؛ با خودت
تو و تو همین روزهاست که قرار ملاقاتی تان باید باشد توی یکی از همین کافه های پرت شهر کثیف؛تهران

و فکر گذشتن این روزها با فکر نمی دانم درست یا غلطِ رفتن، رفتن از این شهر سیاه، فرار...
فرار از خودمان، عادت هایمان، وابستگی های نداشته مان و دوست ها و روابطی که هیچ گاه نگذاشتیم بشود پایه ای سست بر زندگی مان
فرار از وابستگی هایی که هر روز ما را به جای جای این سیاهی ها عادت می دهد
وقتی که می توانی بنشینی روی صندلی پشت پنجره ات و فکر نکنی به چیزی جز طعم تلخ چای و بوی لیمو و ریحان بریزد توی خانه صبح به صبح و آسوده بنویسی و بنویسی و زندگی کنی، چرا که نه
کاش تو هم دیگر بهانه نیاوری مادر و بیایی و سه نفره دستهامان را بدهیم به هم و لیوان های چای مان را برداریم و روانه شویم