قهوه تلخ در فنجان روبرویم که حالا روبروی این پنجره فراخ نشسته و نشسته­ام

طعم قهوه که حالا این روزها هی تکرار می­شود بی­آنکه خورده شود

فنجانی که در آغوش انگشتانی لرزان که از آنِ من است، تجربه می­کند داغی این قهوه تلخ را

پایم را را روی دیگری می­اندازم، با چشمان بسته، می­خواهم تا ته این روزها، طعم داغی فنجان را در انگشتانم نگه دارم

وقتی که می­خواهم فکر نکنم دیگر به این چمدان کهنه سنگین پشت در، که بارِ سختی سال­هاست که بار خودم است و قرار است شبی از همین شب­ها برود پشت در تا ماشین آهنی با آدم­های نارنجی­اش آن­را ببرد، دور کند و جایی دور از این روزها بسوزاندشان، اما قول نمی­دهم تکه­هایی را که چسبیده این­گونه به تنم و لباسی شده بر تن و بزرگ­شده با تن و دیگر درنمی­آید را هم فراموش کنم و آن تکه هایی است چسبیده به من، به تو و به همه آدم­ها و کسی را توان پنهان کردن­شان نیست..

فکر روزهای نیامده و مزه­مزه کردن فردایی که می­رسد و باغچه­هایی که من آب خواهم داد با آب­پاش فلزی­ام و طعم قهوه تلخی که بویش صبح­های زود را پر خواهد کرد، روزهای زندگی و زنگی و زندگی. زندگی­ای که هر روز پر خواهد شد از حتی روزمرگی­های تلخ و شیرین، روزهایی که به انتظار شب، شب می­شود و شب­هایی که به انتظار صبح، صبخ نمی­شود، صبح هایی که به بهانه خوردن قهوه بیدار می­شویم و قهوه­هایی که تنها دلیل­اند برای اثبات روزهایی که نمی­دانم از کجا وارد این تقویم خاک­خورده شد. روزهایی که خود خود خودم هم در حیرت می­ماند از آمدنش و اجازه­ای که خود خود خود من دادم به ورودشان به این تقویم روزهای چرک، اجازه­ای که سال­هاست داده نشده به هیچ برگی که بیاید و بیفتد به این راحتی لای این تقویم که اگر هم آمده بود ناخواسته و بی­اجازه، جز پشیمانی برای خود خود خودم و خود خود آن برگ چیزی نداشته.

نمی­دانم شاید این چند برگ هم فقط همین چند برگ است و خواهد گذشت و شاید بماند تا دورها که اگر بماند...

 اوضاع رو به راه است.

به آن­جایی رسیده که همه وقتی کم می­آورند و چروک می­شوند زیر بار حادثه­ای، می­گویند:  به آن­جایم رسیده. یعنی به آن­جایم رسیده بود اما الان موقتا این آب از سر یعنی از آن­جا گذشته، آب هم که از سر بگذرد سبک می­شوی، بخصوص وقتی شنا کردن هم بلد نباشی که سبکی دوچندان می­شود. نه، خیالت راحت دیگر هیچ چیز سیاه نیست، چون رنگی این­جا نیست که حالا روشن باشد یا تیره، سیاه یا قرمز....حس گاو بودن هم تجربه جالبی ست؛ ندیدن رنگ­ها را می­گویم. فکر نکردن؛ فکر نکردن به آن­چه خفه می­کند، می­دانی آن موقع ها که میم می­خواست دل­داری بدهد و آرامم کند و بی­چاره از هر­راهی که به ذهنش می­رسید حرف می­زد تا سر نخ این کلاف پر گره را به دستم بدهد، می­گفت که به چیزی که مثل خوره می­خورد همه وجودت را فکر نکن، کارهایی که دوست داری بکن اما من هی فکر می­کردم، هی فکر می­کردم، هی می­نوشتم، هی راه می­رفتم، هی قیافه­ام از ناراحتی در هم مچاله شده بود.....می دانی چرا؟چون هنوز می­توانستم فکر کنم و راه بروم و نفس بکشم، اما حالا که دیگر آب از آن­جا گذشته و توان هیچ چیزی نیست حتی فکر کردن، می­شود به حرف­های میم گوش داد و به همه چیز فکر کرد جز آن­چه که هر روز پیرتر می کند ذهنت را و دلت را چروک و مچاله­تر، فکر نکردن به آن نقطه­ای که حالا از همه نقطه­های بی­رنگ زندگی­ات بیرنگ­تر مانده.

شده تا به حال توی خیابان یا مهمانی چه می­دانم شلوارت کثیف یا پاره شود و تو نتوانی هیچ کاری کنی جز این­که به روی خودت نیاوری و  قضیه را به شوخی و یا مسخره­بازی برگزار کنی؟ حالا حال ما هم شده حکایت این شلوار پاره و به روی خودش نمی­آورد و هی فکر می­کند به همه چیز غیر از شلوارش و هی مدام سرش شلوغ است و حتی یک ساعت هم وقت اضافی ندارد؛ خانه عمه و خاله و دوست و آشنا بعد هم خرید، بعدش سینما و کافی­شاپ، آخر هفته هم که قرار ما بیرون از شهر...چه برنامه مهیجی و مدام بهانه می­آورد کاش این روزها و هفته­های لعنتی طولانی­تر بود.

شب هم خسته پرت می­شوم روی تخت و دوباره فردا صبح همان شلوار پاره را می­کِشم به پایم و با عجله می­زنم بیرون به دنبال برنامه­های نداشته­ام.

حالا کمی آن­ورتر از شب، زانوهایم را بغل می­کنم، روی زمین می­نشینم جلوی این همه کتاب خوانده و نخوانده در این کتابخانه فلزی دوست داشتنی، فکر می­کنم به تک تکشان و بعد از گذر زمانی که نمی­فهمم چند دقیقه است یا ساعت یا روز، یکی را جدا می­کنم و کلماتش را دوباره و سه باره و چند باره مزه مزه می­کنم زیر انگشتانم...

حالم بد است

دیوارها

تعادل شان را

از دست داده اند

حافظ موسوی

شب، هنگام که طبیعت خاموش می­شود و انسان از شهر پرتاب می­شود به گوشه دیوارهای آنچه که خانه می نامدش، اشیا آغاز می­شوند و حضوری پررنگ می­یابند در سهم حیات شب. آن­گاه که ما می­مانیم و تنهایی­مان و خودمان را خسته و بی­نام در گوشه­ای از اشیا پرت می­کنیم  و پناه می­بریم بر اشیا، لمسشان می­کنیم با دستهامان و تنهایی­مان را بر سطوحشان می­لغزانیم و سهم تاریکمان پخش می­شود بر آن­ها و در روشنایی­شان گم می­شود.

چشم می­دوزم بر لیوان چای و پررنگ­تر از وجود خود می­یابمش، در کنارش روی زمین پهن می­شوم حالا و از ترکیب خطوط این دو تن در هم، رنگی می­گیرم و فراموش می­کنم نام نداشته­ام را و روزی را که گذشت اما سخت. حالا که هرشب لیوان چای در دستان من به دنیا می­آید و همچون دارویی شفابخش میوه می­دهد از میان انگشتانم و روبروی کتاب­هایم و این انبوه کلمه می­نشیند همانند من اما زل نمی­زند به آن­ها مثل من، مثل دیوانگان، مثل مردگان.

لیوان همه چیز را می­داند، از این خودی که من هستم و حالا کنارش آرمیدم، تا تکه تکه تاریک و روشن ذهن پنهان شده­ام، همچون این عکس روی دیوار که صبح به صبح خانه و اتاق را می­سپارم به او، به تو و می­روم سوی تاریک شهر در خیابان، و شب  بی­نام برمی­گردم، روبرویش با سلامی سرد و نگاهی که دیگر نگاه منِ صبح نیست و تنها اوست که مرا بازمی­شناسد دوباره و این عکس-مرد بزرگ؛نادر ابراهیمی- هر روز پیرتر می­شود مثل حافظه­اش که همه می­گویند حالا دیگر با او نیست، می­گویند روزی به کوه رفت صبح زود به آن بالا بالاها و نوک قله که رسید جاگذاشتش و برگشت به خانه، اما من می­گویم حافظه­اش را جاگذاشت تا به من، تا به ما،  این بزرگمرد بگوید که یاد و حافظه نداشته­اش می­ارزد به تاریکی ذهن­های تک تک ما که بی­رنگ می­شود هر روز و هر شب که می­آید و نمی­گذرد. او تمام حقایق راه پرپیچ این جهان را یافت و در کلماتش و کتاب­هایش ریخت و بعد پیاده شد تا با ذهن روشن و بی­زبانش سال­های مانده را تا انتهای جهان برود...

نشسته­ام حالا و لیوان، نیمه ظلمت را می­بیند در من که هر روز بزرگ­تر و بدخیم­تر می­شود و می­پرسد از مرگ جهان که چه زمان فرامی­رسد و انسان نجات خواهد یافت دوباره، گیاه می­روید دوباره در وجود نداشته­ انسان و بهار پاشیده می­شود دوباره در لابه­لای سطور چشم­های من. به لیوان که حالا آماده است برای این که در آغوش دست­هایم بفشارمش و فاصله لبهامان را به هیچ برسانم، می­گویم آن روز خواهد آمد که شب سکوت کند در چشم­های بی­سخن انسان و جوانه خیال، سهمی بیابد در میان انگشت­های کاغذی اش و روح ناتوان و بی­نور انسانِ اکنون، ستایش شود و دیگر بی­نام به خانه بازنگردد و پنجره­های رنج آفرینش بسته بماند تا همیشه، و سنگینی و دشواری جهان از پشت انسان برداشته شود و بیهودگی عاجز بماند در برابر حضور شادمانی­های عظیم.